- ไง ทุกคนต้องไม่เชื่อฉันแน่ - ไง
ฉันแต่งมุกตลก แล้วส่งไปนิตยสารเพลย์บอย
เขาลงเรื่องของฉันด้วย
ไม่ยักรู้ว่าเพลย์บอยลงมุกตลกด้วย
ใช่สิ เขาลงมุกตลก บทสัมภาษณ์ บทความตีแผ่ตรงไปตรงมา
มันไม่ได้มีแค่รูปภาพนะ
มุกนี้ใช้กับแม่ไม่ได้ผล อย่าหวังว่าจะใช้กับเราเลย
นี่ไง ลองดูสิ เป็นมุกแรกด้วยนะ
อยู่นี่ไง
อ๋อ
ตลกดีนะ
ตอนฉันแต่ง มันก็ตลกเหมือนกัน
- อะไรนะ - ฉันเป็นคนคิดมุกนี้
เปล่าซะหน่อย ฉันเป็นคนคิด
ฉันสิคิด
ฉันเล่ามุกนี้ให้แดน คนที่ทำงานฟัง และเขาก็ว่าเป็นมุกที่ฮาที่สุดเลย
ฝากขอบคุณแดนด้วยนะ
อะไร
โทษที ฉันแค่อ่านมุกข้างล่าง
อุ๊ยตาย อันนี้ฮาจริง
มอนิก้า เธอจำที่ฉัน เล่นมุกนี้ให้ฟังได้ใช่ไหม
- ไม่นะ - พูดจริงเหรอ
ก็นายเล่นมุกตั้งเยอะแยะ
ฟังนะ แชนด์เลอร์ นี่มันมุกฉัน
แต่ถ้าจะทำให้นายรู้สึกดีขึ้นนะ เขาไม่ได้ใส่ชื่อเจ้าของมุก
เพราะงั้นมันก็ไม่สำคัญ ว่าใครจะได้เครดิต จริงไหม
ก็คงใช่
- ไง ทุกคน - โจอี้ เพลย์บอยลงมุกของฉันด้วย
เดี๋ยว ไม่นะ นั่นมันมุกฉัน โทรไปถามเลย ทางนั้นยืนยันให้ได้
- นั่นมุกฉัน - นั่นมุกฉัน
มุกเหรอ อะไรวะ
พวกนายรู้ใช่ไหม ว่าในนั้นมีรูปสาวๆ โป๊น่ะ
นี่พวก นายต้องดูรายการ บีไฮนด์เดอะมิวสิกนะ
วงฮาร์ตกำลังลำบากหนักเลย ฉันว่าพวกเขาอาจยุบวง
เดี๋ยว ไปดูที่ห้องนายดีกว่า
ไม่ได้ๆ มอนิก้าดูรายการทำอาหารอยู่
เร็วเข้า ฉันไม่อยากพลาดดู ตอนที่พวกนั้นกำลังผอม
นี่ๆ แชนด์เลอร์ รู้ไหมเราไปทำอะไรกันดี
เราไปซื้อแว่นกันแดดใหม่กันไหม
อะไร ไม่ไป ฉันอยากดูนี่
- เคเบิ้ลนายโดนตัดเหรอ - เปล่าๆ นั่นช่องวีเอชวัน
จะบอกอะไรให้นะ พวกเพลงที่เด็กสมัยนี้ฟังน่ะ
เป็นแค่เสียงอะไรเรื่อยเปื่อย ไม่รู้สินะ
โจอี้ ทำไมนายโดนตัดเคเบิ้ล
เพราะฉันไม่ได้จ่ายค่าบริการเลย
ฟังนะ ถ้านายต้องการเงิน นายแค่ยอมให้ฉันช่วยไม่ได้เหรอ
ไม่เอา แชนด์เลอร์ ช่างมันเถอะ โอเคไหม ฉัน...
ฉันรู้ว่าอะไรๆ มันก็ลำบาก ตั้งแต่เจนีนย้ายออกไป
ให้ตาย หล่อนเซ็กซี่ชะมัด
ใช่ไหมล่ะ
แต่ฟังนะ ฉันจัดการได้ โอเคไหม ฉันฟังวิทยุเอาก็ได้
แล้วรอสส์ก็เอา หนังสือแจ่มๆ นี่มาให้ด้วย
โอเค ก็ได้
งั้นไปขอดูรายการนี้ ที่ห้องไอ้คนขโมยมุกกันดีไหม
- เอาสิ - โอเค
- จ่ายค่าโทรศัพท์หรือยัง - ไม่ค่อยได้จ่าย
ไง
เธอนี่เอง
- เดี๋ยว พวกเธอทำอะไรกัน - เรากำลังดูเพลย์บอยกันอยู่
ฉันอยากดูด้วย
ว้าย
เธอว่าไอ้รูปพวกนี้ มันบอกเล่าอะไรหรือเปล่า
ใช่สิ แบบว่าดูอย่างสาวน้อยคนนี้
หล่อนทำเสื้อผ้าหายหมด
ก็เลยต้องเปลือยล่อนจ้อนขี่ม้า
ร้องตะโกนหา "ชุดฉันอยู่ไหนๆ "
หล่อนคงหาไม่เจอหรอก ถ้ามัวแต่เกลือกกลิ้งบนหญ้าแบบนั้น
นั่นสิ
จำที่เราชอบไปโรงนากันบ่อยๆ ได้ไหม
- ถกเสื้อขึ้นแล้วก็โก้งโค้งกันน่ะ - ได้สิ
ฉันว่านะ ฉันคงเดตผู้หญิงคนนี้
หล่อนน่ารักดี ชอบทำกิจกรรมกลางแจ้ง
แล้วรู้อะไรไหม หล่อนก่อกองไฟเป็นด้วย
นั่นต้องใช้ประโยชน์ได้สักวัน
- ฉันถามอะไรหน่อย - ว่ามา
ถ้าต้องเลือกเดตพวกเราคนใดคนหนึ่ง เธอจะเลือกใคร
- ไม่รู้สิ - ฉันก็ไม่
เรเชล
อะไรนะ
ไม่รู้สิ
ฉันก็ไม่
นายว่าไหม เราลืมไปเลยว่าวงฮาร์ต มีเพลงดีๆ เยอะแค่ไหน
อือ
รู้ไหม เพลงบาร์ราคูดาเป็นเพลงแรก ที่ฉันหัดเล่นคีย์บอร์ดได้
คือนายได้ฟังมา แล้วก็เล่นตามนั้น
นายก็เลยเป็นคนแต่งเพลงงั้นสิ
ยังพูดเรื่องมุกกันไม่เลิกอีก ฉันบอกเลยนะ
ฉันรู้ว่าอ่านแล้วขำดี แต่ฉันไม่มั่นใจว่าเข้าใจมันด้วยซ้ำ
อะไรนะ
นายไม่เข้าใจมุกเหรอ
หมอก็คือลิงไง
แล้วลิงก็เขียนใบสั่งยาไม่ได้
ฉันไม่อนุญาตให้นายขำมุกของฉัน
มุกของนายเหรอ
ฉันว่าคุณเฮฟคงไม่เห็นด้วย
เพราะว่าเขาจ่ายเช็คมาให้ฉัน หนึ่งร้อยดอลลาร์เรียบร้อยแล้ว
นายขโมยมุกฉัน แล้วยังขโมยเงินฉันอีกเหรอ
ฉันตั้งใจจะเอานี่ไปฝากเอทีเอ็ม
แต่ตอนนี้ฉันว่าจะเอาเช็ค ไปอวดพนักงานธนาคารสุดเซ็กซี่
ว่าฉันเป็นนักเขียน ที่ได้ตีพิมพ์ผลงานดีกว่า
แล้วหล่อนจะได้รู้ว่านายขโมยมุกฉัน
แล้วนายจะทำอะไร จะตามฉันไปถึงโน่นเลยเหรอ
- เออ - ฉันยังไม่ไปตอนนี้อยู่ดี
โอเค
เอ้านี่
กันเทอร์
ฉันจ่ายให้ตอนนี้ไม่ได้หรอก เพราะว่าฉันยังไม่มีงานเข้ามา
ฉันต้องลดค่าใช้จ่ายลงบ้าง อย่างเช่น...
จ่ายเงินค่าของ เพราะงั้น...
นายมาทำงานที่นี่ก็ได้ถ้าต้องการ
ไม่รู้สิ ก็แค่...
คืองี้ ฉันเคยเป็นนักแสดงละครทีวี
จากงานนั้นมาทำงานนี้ มันแบบว่า...
แล้วอีกอย่าง ฉันต้องเสิร์ฟให้เพื่อนๆ ด้วย
โอเค แต่ได้เงินดีนะ
อีกอย่าง ได้จ้องเรเชล ได้มากเท่าที่ใจอยากด้วย
ว่าไงนะ
ชั่วโมงทำงานยืดหยุ่นได้
ฉันอาจเป็นบ๋อยให้ก็ได้
ขอใช้โทรศัพท์ได้ไหม
เธอเลือกเรเชล
แล้วเธอก็พยายามแก้ตัว แต่เห็นๆ กันอยู่ว่าเธอเลือกเรเชล
เขาเอามุกฉันไป เอาไปเฉยเลย
แบบนั้นมันไม่ถูกนะ รู้ไหมอะไรอีกที่ไม่ถูก
ฟีบี้เลือกเรเชลไง
รู้ไหมว่าใครอีกที่เลือกเรเชล รอสส์
รู้ไหมว่ารอสส์ทำอะไรอีก เขาขโมยมุกฉันไป
คอยดูนะ ฉันจะทำสมุดบันทึกมุก
แล้วก็จดมุกทุกมุกของฉัน พร้อมลงวันเวลากำกับไว้
- ความคิดดีนะ - อือ
รู้ไหมความคิดไหนแย่
- เลือกเรเชล - ใช่เลย
ได้ยินเสียงอะไรไหม
อาจเป็นเสียงรอสส์ที่ปีนเข้ามา ในสมองฉันเพื่อขโมยความคิด
ฉันว่ามันดังมาจากห้องนั่งเล่น
ฉันอ่านหนังสือจบแล้วน่ะ
- ไงทุกคน - ไง
พวกเธอดูน่ารักกันจริงๆ
ถ้าเป็นแฟนกันต้องน่ารักมากๆ
- มอนิก้า ทำอะไรของเธอ - เปล่า
ฉันแค่อยากทำให้เราสนุกกันอีก
เหมือนวันก่อนที่บ้านฉัน
จำได้ไหมที่เธอเลือกเรเชล ไม่ใช่ฉัน
นั่นมันตลกดี
- อือ มันก็ขำดีนะ - ขำตรงไหน
ทำไมเธอทำแบบนั้น
ทำไมเธอไม่เลือกฉัน
ก็ได้
เหตุผลที่ฉันเอนเอียงไปข้างเรเชล มากกว่าเธอนิดๆ
ก็เธอน่ะ...
ออกจะเรื่องเยอะไปหน่อย โอเค ไปกินมื้อเที่ยงกันเถอะ
นั่นไม่จริงเลยสักนิด
เธอคิดว่าฉันเรื่องเยอะเหรอ เอาล่ะ พิสูจน์สิ
ไหนเธอไปจดรายการมา
แล้วเรามาดูกันข้อต่อข้อไปเลย
ไม่ เธอถูกแล้ว เธอเป็นคนสบายๆ จะตาย
ก็แค่ไม่ได้สบายๆ เท่าเรเชล
แบบว่าเรเชลก็แค่ยืดหยุ่น และแจ่มใสกว่า ก็เท่านั้นเอง
คนเราไม่เหมือนกันหรอก
ใช่ เรเชลจะทำทุกอย่างตามที่บอก จะทำอะไรกับเธอก็ได้ตามสบาย
เดี๋ยวก่อนนะ เธอจะบอกว่า ฉันเป็นพวกหัวอ่อนเหรอ
ฉันไม่ได้หัวอ่อนนะ
ก็ได้ เธอไม่ได้หัวอ่อน
ให้ตาย เธอว่าฉันเป็นพวกหัวอ่อน ฟังให้ดีนะ
รู้ไหม เธอไม่ได้รับเชิญ ให้ไปกินมื้อเที่ยงด้วยกัน
คิดว่ายังไงล่ะ ฉันว่ามันก็ฟังดูใจแข็งอยู่นะ
มาเร็ว มอนิก้า ไปกินมื้อเที่ยงกัน
ไปเริ่มเขียนรายการมาเลยนะ
- ไม่อยากจะเชื่อเธอเลย - ใช่ไหม เธออยากกินอะไรล่ะ
ฉันชอบร้านอาหารญี่ปุ่นร้านนั้น
ฉันเบื่ออาหารญี่ปุ่นแล้ว ไม่เอาร้านนั้น
ก็ได้ เอาที่เธออยากกินแล้วกัน
โอเค
(เซ็นทรัลเพิร์ก)
นี่ กันเทอร์
ดูนี่สิ
นายแชนด์เลอร์ทำฉันฮาตลอดเลย
นี่ รอสส์ อยากดื่มอะไรหน่อยไหม
ฉันจะไปสั่งพอดี
- เอาสิ ขอกาแฟแล้วกัน ขอบใจเพื่อน - ได้เลย
- เอากาแฟไหม - ไม่เอา
กาแฟไหม ฉันจะไปเอาพอดี
- ไม่ - ไม่ล่ะ ขอบใจ
โอเค
พวกคุณจะสั่งอะไรไหม ผมจะไปสั่งอยู่พอดี
ขอน้ำเย็นสักแก้วค่ะ
ได้เลยครับ
- โจอี้ นายทำอะไร - ก็แค่ทำตัวเป็นมิตร
โจอี้ ฉันว่านาย ไม่ควรเข้าไปถึงตรงนั้นนะ
ไม่เป็นไรหรอก จริงไหม กันเทอร์
อย่ามาขยิบตาให้ฉัน
ใส่ผ้ากันเปื้อนด้วย
โอเค
ไม่เห็นนายขอให้ลูกค้าคนอื่น ใส่ผ้ากันเปื้อนเลย
- โจอี้ นายทำงานที่นี่เหรอ - เปล่า
- บ๋อย - ครับ
โจอี้ นี่มันเรื่องอะไรกัน ทำไมไม่บอกเราว่านายทำงานที่นี่
ก็มันน่าอายนี่ ฉันเคยเป็นดารา แต่ตอนนี้กลายเป็นบ๋อย
มันควรจะกลับกันสิ
เหมือนผ้ากันเปื้อนนาย นายใส่เป็นผ้าคลุมเลยนะ
แบบว่างานมันก็ง่ายๆ แถมยังได้เงินดี แล้วก็...
ฉันว่าไหนๆ ก็มานั่งเล่นที่นี่อยู่แล้ว
หาเงินไปด้วยก็น่าจะดี ว่าไหม
ฉันแค่รู้สึกแปลกๆ ที่ต้องมาบริการพวกนาย
- มันก็ดีนี่ - โจอี้
ไม่เอาน่า ฉันก็เคยทำมาก่อน ไม่เห็นมีอะไรเสียหาย
ใช่ มันจะแปลกตรงไหน
นี่โจอี้ ฉันขอกาแฟหน่อยสิ
โอเค ฉันว่านี่ก็ไม่ได้แปลกขนาดนั้น
เอาจริงนะ ฉันสั่งไปรอบหนึ่งแล้ว นายยังไม่เอามาให้เลย
โอเค ทีนี้ชักจะแปลกอีกแล้ว
ฉันว่านายทำงานที่นี่ก็ดีออก
นายจะหาเงินได้เยอะเลย จะบอกเคล็ดลับอย่างแรกให้นะ
อย่ากินหิมะสีเหลือง
บ่ายสองสิบห้า ที่ร้านกาแฟ
รู้ไหม นี่มันเยี่ยมไปเลย
ในที่สุดก็มีคนที่ฉัน จะถ่ายทอดวิชาให้ได้แล้ว
ฉันจะบอกสิ่งที่เรียนรู้มา สักสองสามอย่าง
ตอนทำงานที่ร้านกาแฟนี้นะ
อย่างแรกเลย ลูกค้าเป็นฝ่ายถูกเสมอ
ยิ้มเข้าไว้ เดี๋ยวอะไรๆ ก็ดีเอง
แล้วถ้ามีใครหยาบคายใส่ ก็จัดการมัฟฟินมันเลย
ขอบใจ เรช
ฟังนะ พวกนายน่ะสุดยอดเลย รู้ไหม
แต่ออกไปจากร้านกันหน่อยดีไหม จะได้มีที่ให้ลูกค้าใหม่บ้าง
มันขึ้นอยู่กับการเวียนลูกค้าน่ะ
โจอี้
ถามจริง จะเอากาแฟมาให้ได้หรือยัง
ขอโทษนะ รอสส์ เดี๋ยวไปเอามาให้เดี๋ยวนี้เลย
และในเมื่อนายรอนาน เดี๋ยวแถมมัฟฟินให้ด้วย
ฟีบี้ ฉันขอคุยกับเธอเดี๋ยวสิ
โอเค
ฉันก็อาจจะเรื่องเยอะอยู่บ้าง
ส่วนเรเชลก็อาจจะเป็น พวกหัวอ่อนอยู่สักหน่อย
แต่รู้ไหมเราคิดว่าเธอเป็นคนยังไง
ใช่ ขอโทษนะที่ต้องบอกแบบนี้ แต่ฟีบี้ เธอน่ะเพี้ยน
ก็ใช่ ฉันมันเพี้ยน
สรุปว่าเธอโอเค ที่เป็นคนเพี้ยนๆ เหรอ
ใช่ แน่อยู่แล้ว
งั้นฉันก็โอเคกับการเป็นคนเรื่องเยอะ
ใช่ และฉันก็โอเคที่เป็นคนหัวอ่อน
เยี่ยมเลย ก็เหมาะกับพวกเธอดีนะ
- ฉันไม่ได้เรื่องเยอะ - ฉันไม่ได้หัวอ่อน
- ใครบอกว่าพวกเธอเป็นงั้น - ก็เธอไง
ฉันมันเพี้ยน ฉันก็พูดไปเรื่อยแหละ
นี่ กันเทอร์
ขอฝากร้านหน่อยได้ไหม ฉันเพิ่งรู้ว่ามีงานคัดตัว
ไม่ล่ะ ฉันต้องออกไปย้อมผม
จริงเหรอ ฉันชอบสีผมปกติของนายนะ
เอาเถอะ
ขอเถอะนะ บทนี้มันแจ่มมาก
ลองฟังดูนะ ฉันเป็นเพื่อนสนิทพระเอก
และก็นั่งรอเขาอยู่ที่บาร์ พร้อมจองเก้าอี้ไว้ให้ ฟังนะ
"ขอโทษที เก้าอี้ไม่ว่างแล้ว"
บทมีแค่นั้นเหรอ
โอเค อาจจะไม่ได้เป็น "เพื่อนสนิท" พระเอก แต่ว่า...
โอเค อีกชั่วโมงเจอกันนะ
ให้ตาย
ฉันได้บทนี้แหงๆ เลย "ขอโทษที เก้าอี้ไม่ว่างแล้ว"
- ขอโทษครับ - เปล่าๆ ผมไม่ได้พูดกับคุณ
แต่คุณเชื่อผมใช่ไหม
ผมเชื่อว่าคุณจองเก้าอี้ตัวนี้ ไว้ให้ใครแล้ว
งั้นคุณก็น่าจะจ้างผมใช่ไหม
จ้างทำไม
ก็นั่นน่ะสิ โอเค ทุกคนฟังนะครับ
เดี๋ยวร้านเราจะปิดบริการ สักหนึ่งชั่วโมง
- อะไรนะ - นี่มันเรื่องอะไรกัน
ครับ ทำเพื่อเด็กๆ น่ะ
ให้เด็กๆ ห่างไกลจากยาเสพติด
นี่เป็นเรื่องที่สำคัญมาก ในนิตยสารเพลย์บอยฉบับเดือนนี้
ผมมั่นใจว่าทุกคนได้อ่านกันแล้ว
- นั่นมุกฉัน - นั่นมุกฉัน
ฉันว่าเราตกลงเรื่องนี้กันไม่ได้หรอก
นั่นสิ งั้นให้มอนิก้าตัดสินดีกว่า
- เออ - เออ
- นี่ มอน - มอน ออกมานี่หน่อย
- มอนิก้า - โอเคๆ
เธอต้องช่วยเราตัดสิน ว่ามุกนั้นเป็นของใครกันแน่
ทำไมฉันต้องตัดสินด้วย
เพราะเธอเป็นคนเดียว ที่เป็นกลางได้มากสุด
- ใช่ - จะเป็นกลางได้ไง นายเป็นแฟนฉัน
ใช่ แต่ฉันเป็นพี่เธอ เราเป็นครอบครัวเดียวกัน
นั่นเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุดในโลกนี้
ไม่ต้องมาเกลี้ยกล่อมเธอเลย
ฉันเป็นโอกาสเดียว ที่ทำให้เธอมีลูกได้
- โอเค เริ่มเลย - โอเค
โอเค แต่ละคนจะเล่าให้เธอฟัง ว่ามุกนี้มีที่มาได้ยังไง
แล้วให้เธอตัดสินว่าคนไหน ที่พูดเรื่องจริง ฉันไง
- แชนด์เลอร์ นายเริ่มก่อน - โอเค
ฉันคิดมุกขึ้นมาได้เมื่อสองเดือนก่อน ตอนกินมื้อเที่ยงกับสตีฟ
เดี๋ยว ใช่คนที่ฉันเจอ ตอนวันคริสต์มาสไหม
ให้ฉันเล่าให้จบได้ไหม
อยากให้ฉันเลือกนายไหม
เห็นไหม ฉันไม่มีทางตวาดเธอแบบนั้น
ลูกสองคนเลย
- เล่าต่อ - โอเค
สตีฟบอกว่าเขาต้องไปหาหมอ และหมอเขาชื่อว่าดอกเตอร์มัมปี้
ฉันเลยพูดว่า "ดอกเตอร์มังกี้เหรอ" แล้วเรื่องดอกเตอร์ลิงก็เริ่มจากนี่
ล้อกันเล่นหรือไง
ฟังนะ ฉันศึกษาเรื่องวิวัฒนาการมา
จำได้ไหม วิวัฒนาการน่ะ
จากลิงกลายเป็นคน
อีกอย่าง ฉันเป็นดอกเตอร์ แล้วฉันก็เคยเลี้ยงลิง
ฉันนี่แหละดอกเตอร์ลิง
- เรื่องนั้นฉันไม่เถียง - เอาล่ะ
ฉันฟังมากพอแล้ว ฉันตัดสินใจแล้ว
- โอเค ว่าไง - บอกมา
งี่เง่ากันทั้งคู่เลย
มุกนั่นไม่เห็นตลก แล้วมันก็ดูถูกผู้หญิง
ดูถูกหมอ ดูถูกลิงด้วย
พวกนายไม่น่ามาเถียงกัน ว่าใครควรได้หน้า
ควรจะเถียงกันมากกว่า ว่าจะโทษใครดี
ที่คิดมุกทรามๆ แบบนี้ขึ้นมาบนโลก
ทีนี้ก็ช่างมันได้แล้ว
มุกนี้มันห่วย
- มุกนายแหละ - ไม่ใช่โว้ย
- พระเจ้า แชนด์เลอร์ นายอยู่นี่เอง - ไงจ๊ะ
อ้าว ฟีบี้กับเรเชลนี่
นี่ ทำไมนายไม่บอกพวกเขาไปล่ะ
เรื่องที่นายบอกฉันก่อนหน้านี้ ว่าฉันไม่ใช่คนเรื่องเยอะน่ะ
มอนิก้าเป็นผู้หญิงที่เรียบร้อย พอใจกับสิ่งที่มี
ได้อยู่กับเธอ ก็เหมือนได้ไปเที่ยวพักผ่อน
อะไรที่ดูเหมือนเรื่องเยอะไปบ้าง
ก็เพราะเธอเป็นคนใส่ใจรายละเอียด
และ...
เป็นคนจิตใจกว้างขวาง
รู้อะไรไหม นั่นมันเป็นบทพูด ที่ไม่จริงใจที่สุดที่เคยได้ยินเลย
จริงเหรอ ฉันเคยได้ยินยิ่งกว่านี้อีก
เดี๋ยว นี่เขาคิดขึ้นมาเองนะ บอกเขาไปสิ แชนด์เลอร์
ฉันหมดคำพูดแล้ว ให้พูดเมื่อกี้ซ้ำดีไหม
ฟังนะ ฉันไม่ใช่คนเรื่องเยอะ
ฉันเปล่านะ แชนด์เลอร์
เธอก็ออกจะเรื่องเยอะนิดหน่อย
ฉันเอาชื่อนายขึ้นบัญชีดำฉันแล้ว
ฉันขอโทษ แต่เธอก็ไม่...
เธอไม่ใช่คนสบายๆ แต่เธอเป็นคนจริงจัง
และนั่นมันก็ดี
เวลาที่เธอไม่พอใจเรื่องเล็กๆ น้อยๆ
ฉันว่าฉันก็ทำได้ดี ที่ทำให้เธอรู้สึกสบายใจขึ้นได้
ซึ่งนั่นก็ดีเหมือนกัน ฉะนั้นใครจะว่าเธอเรื่องเยอะก็ช่าง
แต่ก็ไม่เป็นไร เพราะว่าฉัน...
ชอบตามใจเธอ
ฉันไม่ได้ให้เขาพูดแบบนี้นะ
โอเค
- ฉันเอาชื่อนายออกแล้ว - เอาชื่อฉันออกแล้ว
ฟีบี้
ไม่เป็นไรหรอก ถ้าเธอไม่อยากได้ฉันเป็นแฟน
เพราะว่าฉันมีแฟนที่ดีที่สุดอยู่แล้ว
รู้ไหม ฉันว่าจู่ๆ เธอก็มีเสน่ห์ขึ้นมาเลย
- ว่าไงพรรคพวก ไปคัดตัวมาเป็นไง - ไง
ไม่ดีเลย
ฉันไม่ได้บทนี้ แล้วยังโดนร้านนี้ไล่ออกด้วย
- ตายแล้ว เป็นการคัดตัวที่แย่จริงๆ - อือ
นายโดนไล่ออกจากที่นี่ได้ยังไง
ก็ฉันต้องไปคัดตัว
แต่กันเทอร์บอกว่าฉันต้องอยู่ดูร้าน
เขาจะได้ออกไปย้อมผม
แต่ฉันก็ไปอยู่ดี เขาเลยไล่ฉันออก
เขาทิ้งงานตอนกลางวัน เพื่อไปทำธุระส่วนตัว
แล้วให้นายดูร้าน ทั้งที่นายเพิ่งทำงานได้สองวันเหรอ
แบบนี้มันไม่ถูกต้องนะ
แล้วใครจะทำอะไรได้ จริงไหม
โจอี้ นายจะปล่อยเขาไปแบบนี้ไม่ได้นะ
นายรู้อะไรไหม ฉันจะไม่ปล่อยให้เขารอดตัวหรอก
ฉันต้องไปว่าอะไรเขาสักอย่าง
ไม่ล่ะ ฉันไม่ควรไปว่าอะไร
ไม่ได้ ฉันควรไปว่าอะไรเขาหน่อย
กันเทอร์ ฉันอยากให้นาย รับโจอี้กลับมาทำงานอีก
แบบนี้มันไม่ยุติธรรมสุดๆ
- ที่นายไล่เขาออก... - ได้ครับ
- อะไรนะ - ให้เขากลับมาทำงานได้
ถูกแล้ว เขาต้องกลับมาทำงานได้
ดีใจที่เราคุยกันได้อย่างตรงไปตรงมา
ได้แล้วล่ะ โจอี้
- นายได้กลับไปทำงานแล้ว - ยอดเลย ขอบใจนะ เรช
เจ๋งใช่ไหมล่ะ ใครกันที่เป็นพวกหัวอ่อน
- เรช เธอนั่งที่ฉันอยู่ - ขอโทษที
นี่ ฉันยังไม่รู้เลยว่า พวกเธอจะเลือกใครมาเป็นแฟน
- ฉันเลือกเธอ ฟีบี้ - ใช่ เลือกเธอแน่นอน ฟีบส์
อือ ก็คิดไว้ว่างั้น
- ไง - ว่าไง
นี่ฉันขอถามอะไรหน่อย
ถ้าต้องเลือกเดตใครสักคน ในกลุ่มพวกนาย นายจะเลือกใคร
นายจะเลือกใคร
- ไม่มีทาง - ขอไม่ตอบนะ
โจอี้
ไม่มีทาง ขอไม่ตอบนะ
คำบรรยายโดย พิชญา พิมลภัทรกุล